D´Pälzer
Sproch, des isch doch was,
Ehr Leit, mer macht se richdich Spaß.
Mir isch am wohlschte immer dann,
wann ich mei Pälzisch babble kann.
Was nützt mer' s dann,
wann ich will schwätze
un du mer dann des Maul abwetze
un hinnerher dut manscher frooche:
warum dut er sich dann so blooche?
Drum mach ich´s wie ´s am beschde geht
un redd wie mer de Schnawwel steht.
Un ab un zu versuch ich dann,
ob ich ach pälzisch dichte kann.
Schwer isch des nit, nur muß mer wisse,
dass sich die Wörter reime misse´,
wann des mol klappt isch viel erreicht,
de Rescht isch wirklich kinnerleicht.
Drum geb ich eich den Rot noch mit:
vergessen's Pälzisch babble nit,
denn: ´s Pälzerdeitsch, do gibt´s kä Frooche,
isch wirklich d´schänscht vun alle Sprooche.
|
|
Ich sitz un
denk, wie schun so oft,
will ä Gedichtel schreiwe,
un jedesmol häb ich gehofft:
do muss doch mol was bleiwe.
Doch immer widder, ´s selwe Lied:
mer fallt nix gscheides ei.
Wann d´ Fandasie jetzt nit bal blieht
dann loss ich 's liewer sei.
Do macht mer sich noch ganz verrickt
un mänt, mer misst es zwinge.
Ja esch dann des so arg verzwickt
do ebbes na zu bringe?
Des kann doch nit so schwierich sei,
des kann doch fascht en jeder.
Warum fallt mer dann grad nix ei,
bin ich dann so viel bleeder ?
Ich sähn, ´s esch widder nit mein Dag,
fer heit, do loss ich ´s bleiwe.
Doch ganz bestimmt, wann ich eich sag,
ich wer ´s Gedichtel schreiwe. |
|