Wenn Sie keinen Frame sehen, kommen Sie hier zum Hauptmenü !

Gschichte un Gedichte
von Paul Starck

Teil 2

Des läzze Kreizel
Stammtischpolitik
Zeitplan
Enn teurer Vogel
Filosofischer Dialog
Zweifel in de 6. Klass
Zoologie
Letzter Wille


Teil 1

Des läzze Kreizel

S'isch sechse owends unn die Wahl
Isch rum,de Ortsvorsteher schtöhnt
Unn schließt die Tür vom Wahllokal.
Des Stimmauszähle isch verpönt.

Wie schnell hat ma sich do verzehlt.
Vor lauter Kreizle sieht ma lätz.
Umsonscht hat ma sich rumgequehlt.
Die Prob stimmt nit, ma kriescht die Krätz.

De Ortsvorsteher Betsch steht stramm.
De Parrer unn de Doktor Heeg,
De Hirschwirt unn de Lehrer Flamm,
De Schoof Hans von deApotheg

Horschen voller Ehrfucht zu,
Wie de Betsch uff hochdeitsch saacht:
"Ehrenämter sind partout
Etwas Ernschtes. Wer sisch plaacht

Für den Staat und die Gemeinde
Tut als Vorbild Bürgerspflischt.
Die Republik hat viele Feinde,
Drum liebe Lait, verzehlt Eusch nischt.

Seufzend öffnet er den Kaschte
Mit dem Schlitz und kippt 'n um.
Alle tut es sehr belaschte
Rundum im Kollegium

Dass e jedes mol beim Wähle
Ihr klä Dorf sich schämme muß.
D' "Rheinpfalz" kann es nit verhehle:
S'Wahlergebnis bringt Verdruß.

Ähn Makel kommt seit Johr unn Daach
Bei de Wahle uff de Disch
Fer de Parrer isch's en Schlaach:
E jedesmol gibt's do en Wisch

(Es Wasser treibt's em in die Aache)
Mi' me Kreizel fett unn schee,
Un mer mescht's fascht garnit saache:
Immer bei de KPD!

Jetzt isch des Dörfel doch so kläh.
Ma kennt sich doch unn kennt sich aus.
De Betsch strahlt mit de Perlezäh
Für d' CDU in jedes Haus.

Nur sechsezwanzisch Leit sinn do.
Sie schtammen alle aus'm Ort.
Unn allsamt wärn'se furchtbar froh
Wär säller Anonyme fort.

Nach alle Wahle hat ma frisch
Enn jede Mensch von A bis Zett
Wo ehwe wahlberechtischt isch,
Durchgeheschelt ganz komplett.

Doch gehn sie all'samt immer beischte
Unn reschelmäßisch zum Frisör,
Duhn beim Finanzamt sisch nix leischte.
De Parrer greint, s'isch e Malör.

Nur Sechsezwanzisch Leit, ihr Leit,
Wo wahlberechtischt sinn -
Unn widder lischt des Kreizel heit
Dick unn rot im Kaschte drin.

Dem Amtsvorsteher raubt's de Schloof:
"Mir Pälzer sinn doch rescht.
Wer isch des rote schwarze Schoof?
"Es wird ihm rischdisch schlescht.

So gibt es immer nooch de Wahle
Viel böses Blut un des tut weh.
Wer pfeift die Internationale
Hehlinge für die KPD?

Ähn Vorteil hat die Schand gebrocht:
Zum Wähle kommen permanent,
(Des hat der rote Mensch vermocht)
Hunnert glatte Wahlprozent.

Denn jeder Mensch im ganze Dorf
Hat schrecklich Angscht, un saacht sich dann:
"Wann isch grad heit nit wähle geh,
Fehlt eventuell, oh, was e Schann
Des Kreizel vun de KPD".

So geht zur Wahl an so 'me Daach
Enn jeder na, bei Eis unn Schnee,
Bei Hitzefrei unn Hachelschlaach,
Grad wesche dere KPD.

Dann kummt en Daach, oh was e Glick
Do wird es offenbar,
Des Wahlgeheimnis, Stick fer Stick.
Am End isch alles klar:

Im Guscht sei Reesl pilgert fort.
Nach Lourdes wallt die Fahrt,
Un an dem heilisch ferne Ort
Schreibt se im Parrer schnell e Kart.

"Hochwürden", schreibt se, "diese Gnade!
Den Ort mol sehn und kennen,
Dies Wasser trinke, drin zu bade,
Man kennt vor Ehrfurcht flenne.

Hierher zu fahren ist
So schön für einen Krist".
Do guckt de Parrer dreimol na
Die Reesl schreibt de Christ mit K,

De Parrer stutzt unn iwwerlescht.
Er kann gut kombiniere,
Dann lest er von de Kart de Rescht,
Dort kann er buchschtabiere:

"Als Kristenmensch ist hier in Lourdes
Jedoch das Leben teier.
Das Kristenherz, hier knurrt es,
Es ist die alte Leier.

Der Kristus müßte noch einmal
Den Tempel mit dem Bengel
Mal reinischen, wie dazumal.
Die Krämer sind kei Engel.

"De Parrer guckt noch dreimol na.
Er kann's noch gar nit fasse:
Die schreibt des jedesmol mit "K".
Hat die noch alle Tasse...?

Kummt die nur hähm, unn er beschließt
Nachhilfeschtund zu mache.
Unn wenns des Reesl a verdrießt,
Des isch doch nit zum Lache.

Rechtschreibung isch so wichtisch.
Seit dort schreibt "christlich" sie mit "C"
Unn macht ihr Kreizl richtisch -
Unn nie mehr bei de KPD.

Stammtischpolitik

De Guscht hat schunn en roter Molle
Von siwwe Bier un dann vor Wut.
Er grämt sich wesche dene Dolle
Von denne käner ebbbes dut

Unn dort in Bonn nur Ärscher machen.
"Mein liewer Mann, do brauchsch kä Brill!
"De Guscht schännt, dass die Schwarte krachen.
Unn alle um en rumm sinn still.

"D' Bocksgischter kennt ma alsfort krieche.
Denkt ma heit an die Polidik.
Die Leit bescheiße unn belieche,
Des isch fer die des högschte Glick!

"Am Stammtisch in de "Rose" dröhnts.
De Guscht isch rischtisch uffgeblieht
Un durch de ganze Wirtssal dröhnt's,
"Die Sauhund sinn so abgebrieht,

Un doch vergehn kä drei vier Daach,
Do henn se so en Lumbesack
An seim Schlawittel. So e Schmach!
Die sin a noch zu dumm, des Pack

Un zum Vertusche noch zu bleed.
Ma sollt doch mähne, Sapperment,
Die mißten stolz sei voller Freed,
Dass ma se wählt ins Parlament!

"Den arme Guscht fräßt fascht de Zorn.
Sei Adre schwellen bloo am Hals.
Er bschtellt vor Wut de fimfte Korn:
"Demokratie isch jedenfalls

E Sach, wo halt nitt klappe kann,
Wie ma sich des so denkt,
Denn nur 'me echte Ehremann
Gehör'n Mandate g'schenkt.

Die Wähler mißten denne Mores
lerne - un bei de Wahle defür sorsche,
Dass so e dreggisch Lumbekores
Inn Bonn unn Mänz ab morsche

Drausbleiwen aus'm Parlament.
"Ja, Wahle sinn am nägschte Daach,
Unn unsern Guschtl spuckt unn schännt
Voll Schpott unn Schann unn volller Schmach.

Dann schnauft er dief, wischt iwwer d'Stirn,
Nickt fescht unn greift nach Schnaps unn Bier.
Er nimmt als nägschtes in seim Hirn
Die Nazis jetzt schon in's Visier.

Do gibt de Hans ihm leicht en Klaps,
Er isch sein allerbeschter Freind.
De Guscht verschluckt sich an seim Schnaps
Unn hät beim Huschte fascht gegreint.

"Guscht" sacht der, "reesch dich nit so uff.
Des isch genau Demokratie.
Im Palament, verlaß dich druff,
Do hocken in der Szenerie

So Sticker siwwezich Prozent
Von dene Lumbehunde drin
Unn führen dort des Regiment.
E Republik, die hat den Sinn,

Des Spischelbild vom Volk zu sei.
Unn wer wählt all die Lumbehund
Jedsmol ins Parlament enei
Unn hat dezu sein' Grund?

Die siwwezisch Prozent im Land
Wo nix im Kopf hänn, wie Gewinn,
Wo lätz und falsch unn arrogant
Unn selwer Lumbeseggel sinn!"

Zeitplan

Die Bäckle von de Rees
War'n geschtern noch so rot.
Jetzt sinn se weiß wie Kees.
Seit vorhin isch se doot.

De Parrer sitzt denäwe
Es Öl noch an de Händ
Man kanns noch garnit gläwe,
Unn´s Bäsel Marie flännt.

De Guscht steht steif unn guckt
Zum Zimmerfenschter naus.
Ma soll nit sähne, wie er schluckt.
Unn komisch isch's im Haus.

Do wuchtet sich de Parrer hoch.
Für sei zwä Zentner unn den Bauch
Isch des e Mühsal unn e Ploch:
"Gelobt sei Jesus Chrristus auch.

Mein lieber Guscht, eins mußt du wissen:
Dein Reesl ist beim Herrn jetzt droben.
Der Tod ist wie ein Ruhekissen.
Sie wird den Herrn vielleicht schon loben

Zu seiner Rechten mit den Seelen,
Wie es die Psalmen uns verrheißen.
Fern aller irdischen Querrelen
Wird sie den Herrn wohl jetzt schon preisen".

Do endlich zuckt de Guscht
Wie aus em tiefe Schloof.
Wie abgeschittelt isch sein Fruscht
Zum Thema Haus unn Hof.

Denn 's wird in Zukunft sicherlich
Beschtimmt schunn arsch vertrackt.
Des isch sogar recht ärscherlich,
Wo 's Reesel nimmi kocht unn backt.

Doch trotzdem hat er ganz genau
G'hört, was de Parrer mähnt.
So saacht er, fascht e bissel rauh:
"Des geht nit, dass ma des so sähnt.

Herr Parrer, des geht so nit zamme.
Die Rechnung kann nit schtimme.
Zwää Stun isch's her, dass unser Mamme
De Himmel ahfangt zu erklimmme.

Selbscht wann se schun vor änre Schtun
Am Himmelstor akomme isch.
Dann steht se dort noch ewisch - unn -
Rätscht mit em Petrus - iwwer mich."

En teurer Vogel

De Seppl hat's arsch weit gebrocht.
Draus in de weite Welt
Hat er sich reedlisch abgeblocht.
Jetzt stinkt er noch sei´m Geld.

Er lebt seit sticker dreißig Johr
In USA do hinnedraus.
Er hat vom schaffe groe Hoor
Un in Neijork e riesisch Haus.

Er hannelt grad mit allem Kees:
Mit Fisch, Banane unn mit Korn.
Unn kocht mol selwer als sei Rees,
Dann fresst'n grad de Zorn.

"Isch maddel mich doch alsfort ab
Änd halt dir enn Frisör,
Enn Koch, enn Diener isch uff Trab
Änd outside lauert de Schofför.

Was denken do am End die Leit
Änd all die arme Affe?
Die dehten rätsche weit un breit:
Dem Sepp sei Weif muß schaffe".

"Jo, alla", männt sei Reesel dann,
"Jetzt halt emol dein Schnawwel.
Dein Spitzekoch aus Vi-et-nam
Kennt nit emol e Gawwel.

Uff Schtäble spießt der d' Kneedl uff
Unn schmeißt uff's Fleesch e Soß
Aus Soja! Unn hähscht Kätschap druff.
Wie schmeckt 'n dir des bloß?

Isch brauch halt zwischedurch emo
lE g'scheites Pälzer Esse.
Den rohe Fisch, den Schinakohl,
Den kann der selwer fresse.

Unn wann's dann nodert voller Pracht
Rähmnudle gibt, wo dampfe,
Als hett se grad dei Mutter g'macht,
Brauch'sch nitt mi'm Fießl schtampfe.

Dann schleck'sch unn gnarflsch wie dehääm,
Dann werd dir's widder schmecke.
De Apfel fallt nit weid vum Bähm,
Du wersch da d'Finger lecke".

Do kriescht de Sepp enn wäscha Blick.
Er grübelt unn besinnt sich:
"Do bringsch misch druff, des gud old Stick
Wird nägscht Woch fimfesibzich.

"Unn wie sich's gheert, do denkt de Sohn:
E Gschenk muß her - unn glei.
Unn dann verlangt's de gute Ton:
Großmäschtisch muß es sei.

Weil, fimfesibzisch isch e Zahl
Do kummt en Stall voll Leit.
Do bin isch, isch des nit feudal,
Blamiert für alle Zeit.

Sein Sekredär, den schickt er los
In d' City nei, zum Suche.
Do gibt's e riesisch langi Stroß
Fer alle Ferz mit Kuche.

Was gut unn deier isch fers Geld,
Des kennt der, unn er wääß,
Was exklusiv isch in de Welt.
Was der kääft isch kä Gfräß.

So bringt er dann en Vochel häm.
Enn Aragei. - So herrlisch groß,
Mit Farwe, des isch wie im Drähm.
De Sepp isch fassungslos.

Doch dann macht der de Schnawwel uff
Unn babbeld grad druff los.
Uff pälzisch gar, des isch känn Bluff
Unn des noch fehlerlos.

Vom Starcke Paul e kläh Gedicht
-Do druff macht der enn Lacher
So luschdisch unn mit so' me G'sischt,
Wie 'n eschter Hachebacher.

Zitiere dut er den Homer
-Uff grieschisch selbstverständlich.
Enn Shakespear Vers edankeschwer
Orischinal uff englisch.

Unn stoßen d' Leit mit Wodka a,
Lallt er "Nasd'rowje!" wie im Suff
Unn rülpst wie'n Russ dann hinnedra,
Ganz dief von unne ruff.

Vier Mozartlieder kann er singe.
Ganz ohne Noteblatt.
Der Sepp duht nachem Odem ringe,
Des Gschenk, des g'fallt em glatt.

De Sekredär saacht indigniert:
"Twörlfdausend Dahla wors de Preis".
Do hat's dem Sepp erscht imponiert:
"Okey, Hank", saacht er leis.

Per Luftfracht kommt des edle Vieh
Dann pinktlisch iwwer's Meer,
Unn am Geburtstag in de frieh,
Do bloocht's den Seppl sehr,

Zu höre wie sein Aragei
Dehäm eigschlache hat.
In Deitschland isch's schon kurz nach drei
Unn alle sinn schun satt.

Er graduliert de Mutter lieb un nett
Unn frocht dann voller Wunnerfitz,
Wie ihr der Vochel gfalle hett
-Do trefft en fascht de Blitz:

"Jo alla", sacht se, "s'isch schun rescht,
Er war jo nitt zu klä
Fer alle die Geburtsdachsgäscht.
Doch war er e' bissel zäh!"

Filosofie - Dialog

De Guscht sitzt in de "Rose" un sinniert.
Er guckt nur durch sei Brill.
Unn a de Franz sitzt do unn stiert
In äh Loch nei, ganz still.

Nach fimf Minudde seufzt de Guscht
Ganz schwer aus tiefschter Seel,
Als käm enn abgrundtiefer Fruscht
Von unne durch sei Kehl.

Dann sacht er mit seim tiefschte Baß
Unn sorschevollem Gsicht
Ganz ernscht unn traurig dann:
"Wääsch was?"
De Franz zuckt zamme do unn wischt

Sich iwwer d'Stirn, ziescht an de Wescht,
Als wer se ihm zu klää.
Er guckt zum Guscht - un iwwerlescht
Ganz lang. Dann sacht er zu 'hm: "Nää".

Nach fimf Minute zuckt de Guscht
"Hm", brummt er, "eih Gewitter",
Unn schpeter dann, ganz ohne Luscht:
-"Isch ä nitt, - des isch bitter".


Zweifel in de 6. Klass

"Du, Heiner, horsch emol, kumm her
Isch blick do ebbes nidd so recht.
Isch du misch do e bissel schwer,
Es geht mer um de Lehrer Specht.

Isch häb des G'fiehl, do isch was link,
Isch gläb, isch häb des gschnalld:
Der geht jetzt mit dem Froilein Fink!
Des, wo die Relischjonsstund hald.

Isch will's nidd gläwe. Sach doch bloß:
Die hott er sich gekralld.
Wann er se sieht, dann dud er groß
Unn zerrt se in de Wald.

Doch, - ehrlich, - isch hab grad gelohrt,
Heit mittach, in de Paus,
Do hot er ewich rumgebohrt:
Sie soll mit ihm do 'naus.

Heit nacht um drei! Wann alle schlofen!
Isch hab des wirklich rescht verschdanne,
Fahr'n wir, mit meinem heißen Ofen.´,
Unn bei de siwwe Dimmel-Tanne

Will er dort uff de Hochsitz krawwle,
Zur Vögelwelt-Beobachtung´.
So dut er alsfort an se babble,
Unn gschnalzt hott er mit sein're Zung.

Just um die Stunde sieht man sie.
S' wär toll, da trauß zu pleipen´,
Um bei de Vöschel morschens frieh,
Beobachtung zu treipen´.

Sie kann jo wirklisch nix defier,
Sie isch jo so naiv.
Un aach so lieb. Drum gfallt se mir.
Der Stachel sitzt mir dief.

Jetzt sinn in dem Kolleschium
Zwölf Weibsleit drin, und ausgereschelt
Holt der die Bescht. - Isch des nit dumm,
Dass der jetzt noch' re hechelt?

Die Ähnzigscht, so e Sauerei,
Die wo ehm gfalle duht,
Fallt uff den alde Ewwer nei.
Do packt mich grad e Wut.

Jedst froch isch disch, du meiner Seel,
Was dreibt in aller Herrgottsfrieh
Die aus' m Bett, wie uff Befehl?
Ich hab um achte noch mei Mieh.

Do froch'sch dich halt, wann d' den nit kennsch
Mit all' seim gierische Gehechel:

Bei was - beowachd so enn Mensch
Die arme klenne Veschel?

Zoologie

Des Traudl geht in d'Stadt zum Schaffe,
In so 'me Lade, wo ma Viescher kääft.
Kä Küh unn Gail! Nä, Vöschel, Fisch unn Affe.
Ma sollt's nitt gläwe, wie des Geschäft do lääft.

Die Städter hänn schon scheene Ferz im Kopf
Der Job isch voller Kurzweil für des Traudl.
Verrickte Leit mit Geld, des isch enn alter Zopf,
Sinn indressant. Unn kääft sich enni so enn Waudl

Mit klenne rosa Schlipfle hinnerm Ohr
Dann hat des Traudl awwel sei Pläsier.
Es kommt re nämlich öfter grad so vor
Als wär die Frä - des Spielzeich von dem Tier.

Kääft änni dann enn Dackel mit so krumme Bäh
-Unn sie, ganz uffgedackelt mit 'm selwe Körperbau,
Dann saacht de Chef als oft, dass selli zwää
"Sich ähnlich sind, wie G'schwister oder Mann und Frau".

Bei so 'me alte Brozzelhaffe,
dem sich sei Schlerr vom Schänne
Nach Johr unn Dach schunn von allä nach unne drängt
Kann ma rein äußerlich des nit erkenne,
Ob heit sein Bulldogg - oder er am Fenschter hängt.

Uff jeden Fall, gibt's Leit, die hängen sich
Am liebschte äfach an e Tier.
Die sinn zu faul, um so en Mensch wie dich unn mich
Zu suche. Die stehn bei unsrer Traudl dann Spalier

Unn kääfen sich ganz äfach was, wo zu'ne paßt.
E Viech wo niemols jammert, schännt un klaacht,
Wo ihn als Chef ganz lieb hat unn nit haßt.
Unn wanns en Tritt ins Kreiz kriescht nitt emol was saacht.

Im Geschedähl: Es ruft kä Polizei, un geht nit vor Gericht.
Die Hauptsach isch, es bleibt am Lewe unn bleibt ganz.
Es kriescht sei Prischel von seim Bösewicht
Unn wedelt hinnenoch noch mit' m Schwanz.

Dann gibts do Leit, unn denne isch des nit zuviel,
Die halten sich, statt so me Mensch mit künschtlichem Gebiß,
In ihre Badewanne dann e Krokodil.
Für die isch des enn guter Kompromiß.

Statt mit re Frä mit so re richtisch bräte Gosch,
Dut sich ganz preiswert enner d Hochzeit spare.
Dem langt im Glas uff sein're Leiter schon en Frosch.
Für den isch dem sei brähti Gosch des Wahre.

Statt so me Mann, wo wüscht isch und zum schänne nie zu faul,
Hat dann e Frä 500 Liter im Aqarium,
Weil so enn Fisch, - der halt de ganze Daach sei Maul
Unn frocht se nie, "was machsch dann do?" unn a "warum?"

Tja, Einsamkeit treibt oft ihr Bliete.
Deswesche kommt ehm schnell en Vochel in de Sinn.
Der hockt nach vierzeh Dach in Unnermiete
Dann selwer einsam in seim Käffisch drin.

Do kummt doch neilich enner in den Lade
Unn ´s Traudl frocht, "was darf's dann sei?"
Er sacht, "mein Frailein könne Sie mir rade?
Ich such do was. Vielleicht en Papagei.

Es soll do für enn äldre Herr speziell,
Dem 's nit uff's Geld akommt, was Edles sei.
Was zu ihm paßt und zu seim Naturell.
Der Mann isch reich, unn nett unn ohne Tyrannei.

Er isch so ganz allä uff dere Welt.
Er sitzt im Rollstuhl unn isch trotzdem froh.
Er hat sei Lebdach gschafft und hat enn Haufe Geld.
Zu seinre Frääd denk ich mir des e so:

Was, wo sein Lewensowend freindlich macht,
Was wertvoll - unn a was lebendisch isch".

Do iwwerlescht des Traudl lang - unn mit Bedacht.
Unn saacht dem Mann dann: "Nemmen se grad misch".


Letzter Wille

Der Ämterkruscht, des isch kä Froch,
Isch jetzerd doch e großi Ploch.

Des denkt die Lotte sorscheschwer
Unn schiebt d' Papiere hin unn her.

Ihr´n Hans hat gschafft sei Lewe lang,
Jetzt isch er dood, unn ihr isch 's bang.

Des Haisel isch zwar schuldefrei,
Doch gibt's noch manchi Schererei.

Der ganze Stapel mit Papier
Isch für die Lotte kä Pläsier.

Vor allem türmt enn Haufe sich
Mit Zeisch, wo zu bezahle isch.

Ihr' n Hans, des muß mer ewe wisse,
Hat jedem immer helfe misse.

Seit acht Daach isch er unnerm Bodde
Unn jetzerd merkt sei armi Lotte,

Dass außer Schulde uffem Disch
Nix iwwerisch gebliwwe isch.

Die Lotte macht sich hinnrefier,
Do klopft es vorne an de Dier.

Es isch de Guscht, wo drauße steht:
"Isch will mol sähne wie's da geht,

Unn ob dei Haus in Ordnung isch.
Isch was zum helfe do fer misch?"

"Nä, nä", saacht d'Lotte, "alles klor",
Unn streicht sich seufzend iwwer d' Hoor.

"Du wääsch doch grad so gut wie isch,
Mein Hans war doch nit lidderlich.

Er hot mit Schalte unn mit Walte
sei Haus un Hof in Ordnung g'halte.

Doch wann d'grad do bisch, guck dich um.
Von all sei' m Sammelsurium

Soll'sch du dir nemme, was dir gfallt.
Du warsch sein beschter Kumpel halt.

Do hat er uff' m Schterwebett
noch ganz am Schluß devo geredt.

Es war sei Lebdach ihm so wuhl
Mit dir, schun seit de Kinnerschul.

Drum such der aus, unn nemm dir mit
Was d'witt. Des war sei letschdi Bitt.

"Sie geht dann naus, gebeugt und krumm,
De Guscht guckt sich im Zimmer um.

De Bierkrug dort vom Militär.
Herrjeh, was war's im Kriesch so schwer.

Ja, ehrlich muß ma des vermelde,
Mir war'n all zwä, wääß Gott, kä Helde.

Doch hat der Hans mich ungeloche
Drei mol dort aus 'm Dreck gezoche.

Unn dort lischt grad sei Tascheuhr.
Aus eschdem Gold. Des war jo nur,

Was isch ihm mindschtens nach der Haft
In russischer Gefangenschaft

Aus Dankbarkeit hab schenke misse.
Herjeh, was war'n mir abgerisse.

Der Lehnstuhl dort aus Äscheholz,
Ach Gott, was war de Hans so stolz

Uff all des Schnitzwerk an de Lehne.
Dem Guschtl kummen fascht die Träne.

Es war sein ewischer Beschluß,
Dass ich als Gascht drin sitze muß.

So henn mir dann bis dief in d' Nacht
Geräächt, gebabbelt unn gelacht.

Bis Ultimo war'n mir am Saufe.
Do sieht er uff'm Disch den Haufe.

Er steckt den unbezahlte Stoß
In d' Dasch nei -
unn geht naus uff d' Stroß.



Teil 1
zurick zum Menü Gedichte un Gschichte
odder ganz zurick zum Pälzer Hauptmenue