|
En teurer Vogel
De Seppl hat's arsch weit gebrocht.
Draus in de weite Welt
Hat er sich reedlisch abgeblocht.
Jetzt stinkt er noch sei´m Geld.
Er lebt seit sticker dreißig Johr
In USA do hinnedraus.
Er hat vom schaffe groe Hoor
Un in Neijork e riesisch Haus.
Er hannelt grad mit allem Kees:
Mit Fisch, Banane unn mit Korn.
Unn kocht mol selwer als sei Rees,
Dann fresst'n grad de Zorn.
"Isch maddel mich doch alsfort ab
Änd halt dir enn Frisör,
Enn Koch, enn Diener isch uff Trab
Änd outside lauert de Schofför.
Was denken do am End die Leit
Änd all die arme Affe?
Die dehten rätsche weit un breit:
Dem Sepp sei Weif muß schaffe".
"Jo, alla", männt sei Reesel dann,
"Jetzt halt emol dein Schnawwel.
Dein Spitzekoch aus Vi-et-nam
Kennt nit emol e Gawwel.
Uff Schtäble spießt der d' Kneedl uff
Unn schmeißt uff's Fleesch e Soß
Aus Soja! Unn hähscht Kätschap druff.
Wie schmeckt 'n dir des bloß?
Isch brauch halt zwischedurch emo
lE g'scheites Pälzer Esse.
Den rohe Fisch, den Schinakohl,
Den kann der selwer fresse.
Unn wann's dann nodert voller Pracht
Rähmnudle gibt, wo dampfe,
Als hett se grad dei Mutter g'macht,
Brauch'sch nitt mi'm Fießl schtampfe.
Dann schleck'sch unn gnarflsch wie dehääm,
Dann werd dir's widder schmecke.
De Apfel fallt nit weid vum Bähm,
Du wersch da d'Finger lecke".
Do kriescht de Sepp enn wäscha Blick.
Er grübelt unn besinnt sich:
"Do bringsch misch druff, des gud old Stick
Wird nägscht Woch fimfesibzich.
"Unn wie sich's gheert, do denkt de Sohn:
E Gschenk muß her - unn glei.
Unn dann verlangt's de gute Ton:
Großmäschtisch muß es sei.
Weil, fimfesibzisch isch e Zahl
Do kummt en Stall voll Leit.
Do bin isch, isch des nit feudal,
Blamiert für alle Zeit.
Sein Sekredär, den schickt er los
In d' City nei, zum Suche.
Do gibt's e riesisch langi Stroß
Fer alle Ferz mit Kuche.
Was gut unn deier isch fers Geld,
Des kennt der, unn er wääß,
Was exklusiv isch in de Welt.
Was der kääft isch kä Gfräß.
So bringt er dann en Vochel häm.
Enn Aragei. - So herrlisch groß,
Mit Farwe, des isch wie im Drähm.
De Sepp isch fassungslos.
Doch dann macht der de Schnawwel uff
Unn babbeld grad druff los.
Uff pälzisch gar, des isch känn Bluff
Unn des noch fehlerlos.
Vom Starcke Paul e kläh Gedicht
-Do druff macht der enn Lacher
So luschdisch unn mit so' me G'sischt,
Wie 'n eschter Hachebacher.
Zitiere dut er den Homer
-Uff grieschisch selbstverständlich.
Enn Shakespear Vers edankeschwer
Orischinal uff englisch.
Unn stoßen d' Leit mit Wodka a,
Lallt er "Nasd'rowje!" wie im Suff
Unn rülpst wie'n Russ dann hinnedra,
Ganz dief von unne ruff.
Vier Mozartlieder kann er singe.
Ganz ohne Noteblatt.
Der Sepp duht nachem Odem ringe,
Des Gschenk, des g'fallt em glatt.
De Sekredär saacht indigniert:
"Twörlfdausend Dahla wors de Preis".
Do hat's dem Sepp erscht imponiert:
"Okey, Hank", saacht er leis.
Per Luftfracht kommt des edle Vieh
Dann pinktlisch iwwer's Meer,
Unn am Geburtstag in de frieh,
Do bloocht's den Seppl sehr,
Zu höre wie sein Aragei
Dehäm eigschlache hat.
In Deitschland isch's schon kurz nach drei
Unn alle sinn schun satt.
Er graduliert de Mutter lieb un nett
Unn frocht dann voller Wunnerfitz,
Wie ihr der Vochel gfalle hett
-Do trefft en fascht de Blitz:
"Jo alla", sacht se, "s'isch schun rescht,
Er war jo nitt zu klä
Fer alle die Geburtsdachsgäscht.
Doch war er e' bissel zäh!"
 |
 |
|