Hören und
sehen
De Onkel Emil war enn
Lehrer,
Unn von de Weibsleit enn Verehrer.
Deswege hat er niemols gheiert,
doch Hochzeit hat er öfter gfeiert.
Er isch aach heit noch von Statur
Groß unn mäschtisch - unn kä Spur
von schwabbelischem Ranze-Fett.
Er isch gepflegt und sehr adrett.
Sei Künschtlermähn, noch groß un mäschtisch,
umhüllt sein Kopf so wild und präschtisch.
Unn d'Weibsleit gugge'm heit noch nooch.
Doch ähns des isch fer ihn e Ploch:
Seit zwanzisch Johr schon hört er schlecht
Des isch dem Onkel gar nitt recht.
Kreische muß ma wie enn Essel,
Doch er sitzt ruhisch in seim Sessel
Unn frocht vielleicht dann mol:"Mein Knescht,
Hasch ebbes gsacht? - Wäsch Kind - Isch heer nit recht".
So Lehrer, die wo leddisch bleiwen
Unn's mit de Weibsleit norre treiwen,
Ohne dass se Kinner krieschen
-So wirklich g'scheite Mannsleit riechen
Meileweit nach arsch viel Geld.
Des sinn uff dere arme Welt
Die Leit, die wo enn jeder kennt
unn wo ma Erbschaftsonkel nennt.
Er wuhnt bei sein're jüngschte Schweschter
Die kreischt ähmol pro Woch: "Mein Beschter!
"Ähmol pro Woch, dann isch'se mied.
Die Hauptsach isch, dass er dess sieht,
Dass sie ihr´n Bruder gut versteht
Unn ihr nidd uff de Wecker geht.
Sie dut ihm also recht fladiere.
Unn aach ihr Kinner, Sticker viere,
Unn ach die Enkel an die zwölf,
Die all sonscht wild sinn, wie die Wölf,
Machen oft de scheene Reese
Unn duhn em von de Aache lese,
Dass er jetzt gern die Zeitung hett.
So sinn se allsamt furchtbar nett.
Enn jeder ähmol in de Woch.
Bei achtzeh Leit isch dess kä Joch.
De Emil also hört so schlecht.
Doch ann'rerseits isch ihm des recht:
Des ganze Elend, all des Gschrei
Der Autokrach, die Streiterei.
Die bucklisch Welt isch kenn Genuß,
Vor allem wann ma's höre muß.
Unn der, wo des Gedös nitt hört
Isch g'segnet, weil es ihn nitt stört.
So sitzt der Unkel Emil do
In seinem Sessel unn isch froh.
In de Zeitung lest er freilich
Jeden Tag. Do hat er neilich
Die Reklame durchstudiert,
Wo Hörgeräte annonciert.
Die preist des Stück in högschte Töne.
Er denkt, ma könnt sich dra gewöhne.
De Unkel Emil hat im Mund
noch all sei Zäh und die sin gsund.
Unn deshalb war des ähn Gedanke:
Prothese, die sinn was fer Kranke
Unn er verpönt im tiefschte Herz
Die amerkanisch neie Ferz.
Der liewe Unkel Emil wohnt
Halt schon e bissel hinnerm Mond.
Doch als er jetzerd weiterläst
Unn sieht, wie's do noch weiter häßt,
Dut er sei alte Ohre spitze,
Unn's macht, dass ihm die Aache blitze.
Do häßt's, dass Leit, wo garnix hören,
uff des moderne Ding jetzt schwören.
Von Chips unn Watt, von Transischtore
Unn Volt klingts in sei dähbe Ohre.
Von Batterije-Reservoir,
Von Dezibel unn unsichtbar.
Vom Vöschelzwitschre drauß im Wald. -
Doch, was ihm dann am beschte gfallt
Isch, dass des Ding e Knöpfl hat.
Do schalt mas aus. Des mach ich glatt,
Denkt er, wann mir mol des Krakeel
Zuviel isch fer mei arme Seel.
Am nägschte Tach geht er in d'Stadt,
In so e Gschäft, wo sowas hat.
Im weiße Kittel hinnerm Treese,
Do steht enn Mann, der wirkt belese.
Der zeischt ihm dann des winzisch Ding.
-De Emil staunt nitt grad gering,
Als der's ihm ahpasst und sodann
der Unkel widder höre kann.
Am liebschte hett der Emil dort
Dess Ding gekäft, unn zwar sofort.
Doch bremst er sich unn hört dem zu.
Dass er was hört, des isch de Clou.
Der Mensch redd wie enn Wasserfall
In ungebremstem Redeschwall.
Des duht dem Unkel grad so wohl
Unn er beherrscht sich erscht emol.
Er hört emm zu, er laßt'n babble
Unn hinner seinem Treese zabble.
Von Dezibel, von Transischdore,
Von Volt unn Watt in dähbe Ohre.
Von Batterije-Reservoir -
"Und dann ist's auch noch unsichtbar!"
Er redd vunn Leit, wo garnix hören
die uff des Inschtrument jetzt schwören,
Vom Vöschelzwitschre unn Rabatt
unn dass des Ding e Knöpfl hat.
Der kennt vazehle was er will,
Der Unkel lauscht verzückt und still.
Ihm wehr der allergröschte Stuss
Nach zwanzisch Johr enn Hochgenuß.
Dreimol hat der ihm dess verklickert,
Unn als der Redeschwall versickert
Do isch de Unkel endlich dra:
"Isch kääf des Ding, - unn bhalts glei ah."
Er geht uff'd Stroß und hört sich um
Un delekdiert sich am Gebrumm.
Sei Künschtlermähn, so groß un mächtisch,
Umhüllt sei Ohr, er fühlt sich präschtisch,
Weil von de Weibsleit känni tscheckt,
Dass in sei´m Ohr e Knöpfel steckt.
Acht volle Woche gehn ins Land.
Der Unkel hört so allerhand.
Dann trefft er, ohne Kittel bloß,
Zufällisch, mitte uff de Stroß,
Den Mensch, der ihm die Hexerei
Verkääft hat. Der erkennt'n glei.
"Hallo, Herr Lehrer", ruft er froh,
"Wie läuft's, wie geht es uns denn so?
Wie lebt sich's nun mit neuen Ohren?
Sie sind bestimmt wie neugeboren.
Und die Familie drumherum
Die findet es bestimmt nicht dumm.
Die wird das sicherlich nicht stören,
Dass Sie jetzt recht dazugehören.
"Do nimmt der Unkel ihn uff d'Seit.
Er guckt sich um, - - unn nach de Leit
Unn bischbert hinner sein're Hand:
"Die hänn des alle noch nit gschpannt.
Isch gönn mir alsfort, mit Verlaub,
Dass die noch glauwen, ich wär daub.
Isch kann jetzt nitt nur wieder lohre,
Des Ding hat nitt allä die Ohre
Mir uffgemacht, dess muss ich saache,
Sondern a noch all mei Aache.
Geännert hatt des Inschdrument
Dreimol - seit dort - mei Teschdament."
 |
 |
|