Pfälzer
Kochkunst oder Post aus Amerika
(in den Kriegsjahren)
Ehr Leit,
ehr Leit, ich kreisch Hurra ! e Päcksche aus Amerika !, vun uns're liewe
Dante Rose, mit siwwe hoffnungsvolle Dose.
Ehr Leit, ehr Leit, was koscht die Palz? e doppel Kilo Schweineschmalz, e
Dos voll echte Kakao, e Kilo Bohnekaffee roh, seh ich dann richtich, meinerseel,
e großi Bix Oliveöl, e extra großi Dos voll Reis, drei Kilo
Mehl, wie Schnee so weiß.
Des alles schrieb die Dante Rose noch eischehändisch uff die Dose, daß
mer gleich wissen was do drinn, weil mer jo kä Wort Englisch kinn.
Bloß uff de siebte Weißblechdos, do ging scheinbar de Zettel
los.
Was kennt des in der Dos do sei? Ich steck emol mein Riecher nei.
Es isch ke Mehl un isch ken Gries es schmeckt wie eigeschlofene Fies.
Mer hen uns all die Köpp zerbroche, was kennt mer aus dem Pulver koche
? Bestimmt isches ebbes fer de Mage, doch was es isch, kann kenner sage.
Ich mach en Schluß der Roterei, punktum, mer kochens mol als
Brei.
Mei Fraa setzts dann ach iwwers Feier un machts noch schmackhaft mit zwee
Eier, un uff de Rot vun unsrer Omma, gebt se noch ebbes Zimtaroma, sie machts
noch glatt mit bissl Schmalz und kräftigts mit 're Hand voll Salz, dann
macht se noch ä Dägl dra un richts zum Mittagesse a.
Fei abgschmeckt mit Fett un Zwiwwel, un's war dann net emol so iwwel. De
Mage war mol widder still, nun solls gwest sei was es will.
Er Leit bereits schun drei Dag druff, klärt sich des ganze Geheimniss
uff.
Do herense was die Dante schreibt, schunscht sag'ner noch mer übertreibt:
"In tiefem Schmerz mei Liewe, hab ich eich diesen Brief geschriewe,
der liewe Unkel Theodor, esch gschtorwe mit dreieachtzig Johr.
Es war schun immer sei Marotte, er wollt emol im Pälzer Bodde zur letschten
Ruh bestattet sei, setzt ihn in aller Stille bei.
In Tiefer Trauer - Dante Ros, Sei Äsch esch in de
Weißblechdos." |
|